หลายคนอาจจะสงสัย และไม่รู้จักว่า บ้านราชาวดีคืออะไร

ขอบอกแบบภาษาไม่เป็นทางการแล้วกันนะ

ว่าเป็น สถามสงเคราะห์เด็กที่พิการทางสมองและปัญญา ตั้งอยู่ที่ปากเกร็ด นนทบุรี

ทำไมเราถึงไปนั่นหรอ ก็มีความคิดที่อยากจะทำบุญ อยากจะทำอะไรสักอย่างที่มันมีประโยชน์

ในฐานะที่ชีวิตนี้ เกิดมาครั้งเดียว ก็อยากจะทำไรดีดี ให้มีอะไรดีดีติดตัวกะเขาบ้าง 555

ความคิดนี้ เริ่มมานานแล้ว แต่ด้วยความที่เรายังเด็ก เกินไปที่จะทำอะไรขนาดนั้น ก็ได้แต่บอกตัวเองเรื่อยมาว่า

ยังไม่ถึงเวลาหรอกมั้ง

จนมาในปีนี้ 2551 เราก็ทำงานมาจะครบ1ปี ด้วยอายุ22ขวบแล้ว

ก็คิดว่า จะมีความสามารถพอที่จะทำการใหญ่ครั้งนี้ได้

แล้วเราก็ทำได้ ด้วยกำลังใจจากหลายๆคน บางทีก็ได้คำพูดแปลกๆ สะเทือนใจมาหลายครั้ง

แต่ก็ ไม่เป็นไร เขาไม่รู้นี่ว่าเรา กำลังทำอะไรอยู่ >>>>ช่างแม่งมันนั่นเอง

ตอนแรกที่คิดไว้ว่า อยากให้มีเงินรวบรวมไว้ที่5000บาท ก็หรูแล้ว กับการทำบุญครั้งนี้

แต่ผลที่ได้กลับมา19000บาท เยอะกว่าที่คิดไว้มากจิงๆนะ

19000สำหรับคนอื่นในการทำบุญ ก็ว่าน้อย

19000สำหรับคนอื่นในการทำบุญ ก็ว่าเยอะ

19000สำหรับเราในการทำบุญ เราก็ว่าเยอะ

แต่เมื่อได้ไปที่นั่นแล้ว แม่ง น้อยว่ะ

คุณลองนึกถึง สถานที่กว้างๆ สนามกว้างๆสำหรับเด็กๆ วิ่งเล่นตามพัฒนาการ

แต่ที่เหล่านั้น กลับไม่มีเด็กคนไหนออกมาเดินเล่นได้ดั่งใจ เพราะเขาไม่มีความสามารถพอที่จะควบคุมตัวเองได้

ต้องอยู่ในการดูแล ที่พวกเขาเหล่านั้นเรียกว่า แม่

น่าสงสารจับใจ

1เตียงเดี่ยวที่วางติดๆๆกัน มีเด็กที่พิการทางสมองที่ไม่สามารถเดิน

หรือแม่แต่ทานข้าวเม็ดๆด้วยตัวเองได้ นอนอยู่เดียงละ2-3คน

โดยมีเด็กที่พิการทางสมองที่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้บ้างคอยป้อน

เฮอออออ

เด็กในห้องนั้นที่เราไปดู ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้

ทุกวัน เจ้าหน้าที่ต้องอุ้มเด็กแต่ละคนไปอาบน้ำ

เด็กทุกคน ต้องโกนผม เนื่องจาก การรักษาความสะอาดที่เจ้าหน้าที่ไม่สามารถดูแลได้อย่างทั่วถึง

ปัญหา เด็กเ็ป็นเหา เป็นชันนะตุ การรักษายากเหล่านั้น ทำให้ทุกคนต้องโกนผม

เด็กทุกคนถูกทำหมัน เพราะป้องกันการมีเพศสัมพันธ์(เจ้าหน้าที่เขาอธิบายมา แต่จำไม่ได้อ่ะ)

ที่นี่ ต้องใช้ซีรีแล็กประมาณ500กล่องต่อเดือน(หรือต่อสัปดาห์หว่า???)ในการใช้เป็นอาหารแก่เด็ก

คิดเหมือนเรามั้ย ว่าเราโชคดีเพียงใดที่ได้เกิดมา

ได้เกิดมาพิมพ์ๆๆๆอะไรแบบให้ให้คุณๆๆๆๆๆทั้งหลายอ่าน

เราเป้นคนนึงที่ชอบท้อ ชอบหงุดหงิดวุ่นวายใจ

แต่พอได้เจออะไรแบบนั้นแล้ว และได้เป็นส่วนหนึ่งที่ได้ช่วยเหลือพวกเขาแล้ว อิ่มอกอิ่มใจดีค่ะ

ลองทำดูดิ ทำดีไม่เห็นต้องอายใครเลย จิงๆนะ ตอนแรก คิดว่าไม่กล้า

ไม่กล้าขอเงินเพื่อน กลัวนู้นกลัวนี่

แต่ลองมองกลับกัน เด็กๆเหล่านั้น รวมถึงเจ้าหน้าที่ เขาคงจะชื่นชม และดีใจที่เราไปช่วยเขา ไม่ได้ทิ้งเขา

แม้่จะช่วยได้ในจำนวนที่น้อย มากกกก เมื่อเทียบกับจำนวนเด็กที่มีเยอะเหลือเกิน แต่อย่างน้อย เราก็ได้ช่วยค่ะ

 

ปีหน้า เราจะทำอีกค่ะ

 

8444บาท สำหรับข้าวของที่เหมือนเยอะ (พอไปเจอเด็กนี่น้อยไปเลย)

10000กว่าบาทสำหรับเงินช่วยเหลือสำหรับนำไปใช้ในกิจกรรมต่างๆในสถานสงเคราะห์

 

 

 

 

 

น้อยนิด มหาศาล

edit @ 18 Feb 2008 16:21:50 by nanzy*nanzy