เคยไหม ที่การได้รักใครสักคน มันช่างเป็นทุกข์จริงๆ
แล้วเคยไหม การที่เราแค่ ..แอบรัก มันมักจะมีความสุขยิ่งกว่า...
นานแล้วที่ไม่ได้รู้สึกดีดี ชุ่มชื่นหัวใจแบบนี้อีกครั้ง
แต่ก็นานแล้วที่ไม่ได้รู้สึก วิตกกังวลกับอะไรหลายๆอย่างอีกครั้ง
การที่เราอยู่เฉยๆ ไม่มีความสุข แต่ก็ไม่มีความทุกข์
มันก็ดีกว่า สุขมาก----ทุกข์มาก มิใช่หรือ
แต่ทำไมเรายังยอมที่จะ วิตกกังวล คิดมาก คิดถึงเรื่องที่ไม่รู้จะเกิดขึ้นจริงรึเปล่า
เกิดการไม่ไว้วางใจ เกิดการเข้าใจอะไรผิด เพื่อที่จะให้ความรักนั้นกลับมาเหมือนเดิม
บางครั้งเราก็ยอมเป็นคนโง่ เพื่อที่จะไม่คิดอะไรฟุ้งซ่าน
แต่การที่เราโง่นั้น มันแฝงความฉลาดอยู่
เพราะเราจะคิดมากไปทำไม ให้ตัวเองมีทุกข์
ลืมๆไปซ่ะ ให้ดำรงชีวิตอย่างมีความสุขได้ดีกว่า

เหนื่อยว่ะ กว่าที่เราจะไว้ใจ และเชื่อใจใครได้สักคน

เหนื่อยจริงๆ

ทำไมเราถึงไม่อยู่อย่างธรรมดา ที่ไม่ต้องกังวลกับสิ่งใด

กับคนที่เราไว้ใจได้มากที่สุดจริงๆ..คนนั้น